Dinsdag op naar Busch Gardens

Hoi! Qua verslagen liggen we een paar dagen achter, maar we gaan een inhaalslag maken. Wederom leuk dat jullie zoveel en ook zo gezellig reageren.

Dinsdagochtend begint lekker zonnig en de voorspellingen zijn goed. Zo’n 26 graden en dan blijkt later op de dag ook te kloppen. We gaan naar Busch Gardens in Tampa. Uiteraard niet zonder eerst weer gezellig buiten te ontbijten.

We rijden daarna een klein uurtje naar het park en arriveren er tegen 11.00 uur. Iedereen heeft vandaag zijn of haar wens: Esther haar enige eis is ijs. Ja echt, gewoon een lekker schepijsje in een wafel. Makkelijke meid he? Haha. Nienke zou graag naar de show “Critter Castaways” willen. Nog nooit gezien en toch al 4 keer in Busch Gardens geweest. Julian wil dolgraag op de foto met Elmo en Patrick vertrekt niet zonder in de “Montu” geweest te zijn. Zijn favoriete achtbaan. Roderik heeft eigenlijk geen wensen en “hobbelt” gewoon achter de rest aan. Nog makkelijker !

Bij binnenkomst lopen we eerst richting de achtbaan Cheetah Hunt. We lopen langs de amerikaanse alligator’s (erg groot) en via het verblijf van de echte cheetah’s. Hier wordt net getoond hoe hard ze kunnen rennen. Het is hetzelfde principe als een hondenrace: zo hard mogelijk achter een “prooi” aan. In dit geval een soort veertje dat door het verblijf schiet. Het is erg mooi om te zien hoeveel kracht deze katten hebben en vooral hun snelheid is indrukwekkend. Daar kan Esther en Roderik’s koddige kater Boef nog wat van leren ! Deze cheetah liep 41 mph oftewel 66 kilometer per uur. Dat ziet er al heel snel uit en dan te bedenken dat hun topsnelheid bijna het dubbele is (120 km/u)!

De wachttijd is voor de achtbaan is 25 minuten, dus Esther en ik gaan in de rij. We horen daar dat de wachttijd bij nader inzien 45 minuten is. Toch maar die rij in. Een klein uur later staan we weer buiten. Ik vind het een hele leuke rit. Esther ook, maar die moet er even van bijkomen (achtbaan-wagen-ziek). De heren gaan er gelijk achteraan omdat de wachttijd nu echt 25 minuten is. Alleen moet er bij hen tussentijds iets getest worden, dus duurt het alsnog 45 minuten. Geen probleem. Wij wachten gewoon met een drankje in het zonnetje en Julian vermaakt zich prima. Hij klimt en klautert en rent vol enthousiasme achter zijn plaatselijke gevederde vriendjes aan.

Julian speelt tikkertje met een ibis

Als we allemaal weer bijeen zijn lopen we door de parkdelen Nairobi, Morocco en Bird Gardens naar Stanley Ville. Hier lunchen we op een terras en scheiden onze wegen weer. Patrick en Roderik gaan samen naar de achtbaan Sheikra.

Esther en ik lopen een stukje terug naar Sesame Street Safari of Fun. Hier kan Julian op de foto met zijn Elmo (en Pino) en even afkoelen en rondrennen tegelijkertijd.

Julian speelt bij Sesame Street's waterspeeltuin

Een klein uurtje later zien we elkaar weer bij de Sheikra. Het is inmiddels al even voor 16.00 uur en het park sluit om 18.00 uur. Esther wil graag de waterattracties beproeven dus zo gezegd zo gedaan. Patrick en Roderik gaan ook mee. Julian ligt lekker in zijn wagen te luieren en ik heb geen zin in een nat pak. (Nieuwe spijkerbroek aan en kan me nog goed herinneren dat een zeker iemand wel met een nieuwe jeans een waterattractie inging en er met blauwe benen en handen uit kwam. Letterlijk. Ja, diegene weet wel over wie ik het heb ). De wachtrijen zijn kort, de natheidgraad hoog en het pleziergehalte groot.

Met zijn drieën een nat pak halen in Stanley Falls Flume

Missie geslaagd!

Toch al nat dus ook in Congo River Rapids

De tijd vliegt voorbij dus we lopen hierna door naar de achtbaan Montu, Patrick zijn favoriet. We lopen langs de hyena’s, leeuwen en stokstaartjes, leuk!. Julian slaapt inmiddels dus die krijgt dat niet mee. Patrick en Nienke duiken nog snel de achtbaan Kumba in. Matige baan, maar als er toch geen wachtrij staat.. Daarna gaan we nog langs de olifanten en besluiten Esther, Roderik en Nienke in de Rhino Rally te gaan. Het is een minisafari (5 min) langs ondermeer olifanten, flamingo’s, neushoorns, gemsen en zebra’s (ofwel “prisonpony’s” volgens onze chauffeur). Omdat ik de attractie al ken mis ik het ontbrekende waterstuk (afgebroken vanwege de achtbaan Cheetah Hunt) enorm. Esther en Roderik vinden het wel aardig maar kort en de humor van de chauffeur maakt veel goed. Kun je nagaan hoe vaak hij dezelfde grapjes verteld: elke 5 minuten een nieuwe lichting parkbezoekers, petje af.

Uiteindelijk komen we 15 minuten voor sluitingstijd toch nog terecht bij de Montu. Patrick en Roderik gaan erin. Helaas is de rij voor de frontrow al gesloten. Die eerste rij is bij deze baan echt een toegevoegde waarde. Patrick geen eerste rij, maar wel de Montu, ik geen show, Esther geen ijs, en toch gaan we allemaal tevreden weer de auto in.

Onderweg eten we bij Cracker Barrel. Een restaurant met een vreemdsoortige winkel eraan vast. Het eten smaakt prima en de bediening is weer uitermate vriendelijk. Goede afsluiter van de dag. Thuis hangen we nog wat in en om het huis en de jacuzzi.

Nog gezellig een drankje en niet te laat naar bed. Al dat geslenter en plezier hakt er wel in! Haha. Wat een zwaar leven hebben we toch. Esther en Roderik gaan morgen zwemmen met de manatees in Crystal River en wij blijven een dagje in de villa. Het verslag van woensdag wordt daarom natuurlijk geschreven door de zeekoe-snorkelaars! Tot later!